Jak rozmawiać z nastolatkiem o samookaleczeniach?

Zacznij od spokoju i troski, a nie od paniki, złości czy kary. Powiedz wprost, że widzisz, że dziecku jest ciężko, i że jesteś przy nim — na przykład: „Zauważyłem ślady i martwię się o ciebie. Chcę zrozumieć i pomóc.” Słuchaj bez przerywania, bez moralizowania i bez oceniania.

Unikaj pytań zawstydzających typu „Jak mogłeś?” czy „Dlaczego to robisz?” — zamykają rozmowę. Nie bagatelizuj („to tylko faza”) i nie stawiaj ultimatum („przestań albo…”). Zapytaj wprost, czy pojawiają się myśli o śmierci — to pytanie nie podsuwa pomysłu, lecz otwiera drogę do pomocy. Na koniec zaproponuj, że wspólnie znajdziecie specjalistę.