Superwizja

Superwizja to dla psychoterapeuty mniej więcej to, czym konsylium jest dla lekarza: miejsce, w którym bardziej doświadczony specjalista pomaga spojrzeć na trudny przypadek z innej perspektywy. Terapeuta omawia przebieg terapii, swoje decyzje i własne reakcje emocjonalne na pacjenta.

Rodzaje superwizji

• szkoleniowa — obowiązkowa część drogi do certyfikatu (np. minimum 150 godzin w standardzie PTP),
• indywidualna — jeden terapeuta i superwizor,
• grupowa — kilku terapeutów omawia przypadki wspólnie,
• koleżeńska (interwizja) — konsultacje w gronie terapeutów o podobnym doświadczeniu.

Obowiązek i tajemnica

Superwizja nie kończy się na certyfikacie. Kodeksy etyczne, m.in. Kodeks Etyczny Psychoterapeutów Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (pkt 1.6), zobowiązują terapeutę do regularnego korzystania z niej. Proces superwizji jest objęty tajemnicą, a przypadek przedstawia się w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta.

Co to oznacza dla pacjenta

Terapeuta powinien poinformować pacjenta, że jego praca podlega superwizji. To nie powód do niepokoju, lecz znak dbałości o jakość — warto pytać terapeutę, czy i jak korzysta z superwizji, zwłaszcza gdy jest w trakcie szkolenia. Jeśli pacjent ma obawy związane z poufnością, dobrze jest otwarcie o nich porozmawiać na początku terapii.

Więcej przeczytasz w artykułach Czym jest superwizja w terapii, Certyfikat psychoterapeuty i Psychoterapeuta — kto to i jakie ma uprawnienia.